Patris Corde

Patris Corde

‘Patris corde’ of: met het hart van een vader, zo hield Jozef van Jezus. Matteüs en Lucas zijn de twee evangelisten, die de figuur van Jozef in de kijker plaatsen. Ze vertellen wel niet veel, maar toch voldoende om ons te laten zien welk type vader hij was en wat zijn plaats was in de heilsgeschiedenis.

 

 

We weten dat hij een timmerman was en verloofd met Maria. We weten dat hij ook een soort schriftgeleerde was door zijn herhaalde lectuur van de bijbel en dat hij zo Gods wil kon kennen en ook kende omdat hij die wet beleefde en terecht een tsadik, (vert: een ‘gerechtige’: iemand, die zo verbonden leeft met God dat door wat hij doet een ander beter wordt) mag genoemd worden. We mogen zelfs verder gaan en zeggen dat hij vertrouwd was met God – getuige de vier dromen, die Matteüs doorvertelt.

 

 

Aan de gewone dingen van het leven in de joodse maatschappij van die tijd deed Jozef probleemloos mee. Hij zal met volle teugen elk jaar genoten hebben van het Loofhuttenfeest. Een hele week trok iedereen naar het platteland om er te leven zoals ooit in de woestijn na de uittocht uit Egypte. Ze trokken er tentjes of hutjes op om er te overnachten en zo, maar ze gingen vooral elkaar opzoeken en met nog onbekenden kennismaken. Als daar en dan nog een kindje geboren werd, ging iedereen op kraambezoek – al kwamen ze van einde en ver: herders, magiërs of wijzen,.… Hij volgde het volksgebruik om veertig dagen na een geboorte de kleine baby op te dragen in de tempel of om jaarlijks op bedevaart te gaan naar Jerusalem. Het was wat iedereen deed, maar het waren dingen, die Jozef troffen: die eerste keer toen hij de oude Simeon hoorde profeteren, de tweede keer toen hij de twaalfjarige Jezus hoorde discussiëren met onderlegde rabbi’s.

 

 

Wat op wereldschaal gebeurde, raakte hem niet minder. Een machtige keizer, die plots zo nodig wilde weten hoe talrijk zijn onderdanen wel waren, of een paranoïde koning, die een aanslag op zijn leven vreesde,… : het had allemaal zijn weerslag op het leven van Jozef.

 

 

Leidde Jozef dan een ander leven? Was de samenleving toen zo anders? Ging het er nationaal of internationaal toen anders aan toe? Ja en nee. Ja, want het was ver van hier en het waren andere tijden. Nee, want het leven, de maatschappij en de wereld zijn ook ons eigen – zo eigen, dat we er de diepere betekenis van kunnen ontdekken door te kijken naar Jozef: zoals hij in zijn tijd heilig werd, zoals er door de interactie tussen hem en zijn omgeving verandering kwam, zoals de wereldgeschiedenis heilsgeschiedenis werd, zo kan het ook in ons leven hier en nu.

Aan de hand van de apostolische brief van paus Franciscus willen we ons leven met alles erop en eraan naast dat van de heilige Jozef leggen. Die brief bevat zeven hoofdstukjes. Voor elk van de komende zeven maanden nemen we er één van vast en we beginnen er nu op 1 mei mee – na 19 maart de belangrijkste feestdag van de heilige Jozef – in de Sint-Ambrosiuskerk. U zal er elke maand iets nieuws en iets meer vinden

 

                                                                                   In beide kerken staat het beeld van Heilige Jozef  al klaar om ons te ontvangen

                         

 

Wees gegroet, beschermer van de Verlosser,
echtgenoot van de Maagd Maria.
Aan u heeft God zijn Zoon toevertrouwd,
in u heeft Maria haar vertrouwen gesteld,
met u is Christus mens geworden.

O Heilige Jozef,
wees ook een vader voor ons,
en leid ons op onze levensweg.
Bekom voor ons genade, tedere liefde en moed,
en verdedig ons tegen alle kwaad.
Amen.

 

 

1. Jozef was en is een hardwerkende vader.

 

Zo kennen we de heilige Jozef misschien het best: sinds de sociale encycliek Rerum novarum van paus Leo XIII wordt hij in verband gebracht met arbeid. Op 1 mei is het zijn feestdag: de heilige Jozef, arbeider. Hij was timmerman en werkte om in het levensonderhoud van zijn gezin te voorzien. Van hem leerde Jezus wat een waarde, waardigheid en vreugde het is om het brood te eten, dat de vrucht van eigen arbeid is.

 

In onze tijd, waarin werkgelegenheid een brandende sociale kwestie is geworden en de werk-loosheid soms dramatische properties aanneemt – zelfs (zoals bij ons) in landen, die al tientallen jaren een grote welvaart kennen – is het opnieuw noodzakelijk om het belang van waardig werk te ondersteunen. De heilige Jozef kan er model voor staan en als beschermer ervan gelden.

 

Werk is een middel om deel te nemen aan het heilswerk, een kans om de komst van het Rijk Gods te bespoedigen, onze mogelijkheden en talenten te ontwikkelen en ze ten dienste te stellen van de maatschappij. Werk wordt een kans tot ontplooiing, niet alleen van zichzelf, maar vooral van het gezin als kern van de samenleving. Een gezin zonder werk is erg vatbaar voor moeilijk-heden, spanningen en vervreemding en loopt zelfs het gevaar uiteen te vallen. Er kan van geen menselijke waardigheid gesproken worden zonder ervoor te zorgen dat iedereen op een waardi-ge manier in zijn eigen levensonderhoud kan voorzien.

 

Werkende mensen werken samen met God zelf en worden op één of andere manier scheppers van de wereld, die ons omringt. De huidige economische, sociale, culturele en spirituele toestand kan voor iedereen een oproep zijn om de waarde, het belang en de noodzaak van werk te herontdekken en zo na de coronacrisis het nieuwe normaal tot stand te brengen, waar niemand uitgesloten wordt. Het werk van de heilige Jozef herinnert ons eraan dat God zelf door mens te worden het werk niet verachtte. De werkloosheid, die velen treft en als gevolg van de corona-pandemie nog toegenomen is, moet een gelegenheid zijn om onze prioriteiten te herzien. Moge de heilige Jozef ons sterken in de overtuiging dat niemand zonder werk mag vallen.

 

 

 

 

 

 

“Sint.Jozefzaag”: een symbool voor timmerlieden als ode aan de werkende mensen op zijn  feestdag van 1 mei.