De veertigdagentijd begonnen, we kijken uit naar Pasen.

Wat is de veertigdagentijd voor jou ? Hoe beleef ik dit ? …

Stuur je antwoord: kort, lang, anoniem of met naam naar  naar chr.jans58@gmail.com

Ik zie uit naar jullie antwoorden

 

 

Ziehier al enkele reacties van mensen die bereid waren hun ervaring met ons te delen:

 

 

Als je een praktiserende katholiek vraagt: ‘Wat is de 40 dagentijd?’ is de kans groot dat die je antwoordt: ‘Dat is de Vasten. Dat is de tijd vóór Pasen.’
Als je doorvraagt ‘Ja, maar: Wat is de vasten?’ wordt zijn antwoord waarschijnlijk persoonlijker. Zeker als je aankomt met: ‘En waarom zou iemand vasten? En ‘Waarom vast jíj?’
Vasten is een vorm van boetedoening. Katholieken ‘hebben de gewoonte’ of ‘moeten’ boete te doen.
Dat is hun innerlijke aanvoelen en hun intieme overtuiging. Strikt genomen is het ook hun kerkelijke plicht.
Het principe van boetedoening mag vrij algemeen aanvaard zijn bij katholieken, de concrete manier waarop zij aan boete doen en de uitleg die zij eraan geven kan erg uiteenlopend zijn. Terecht en te begrijpen. Want, wil ze een positief resultaat hebben, is een boetedoening persoonlijk. Oók persoonlijk. Vandaar.
Maar het woord ‘boetedoening’ zelf vraagt tegenwoordig al om enige uitleg. Anders wordt het snel fout begrepen. Zeker in niet-kerkelijke kringen. Daar is ‘boete’ immers een vorm van ‘straf’, ‘zonde’, een verouderd synoniem van ‘misdaad’, ‘schuld’ nagenoeg hetzelfde als ‘verantwoordelijkheid’, enzovoort.

Zo eenvoudig is het zeker niet. Jezus’ 40 dagentijd was zeker geen straf voor een misdaad die Hij gepleegd zou hebben en die Hem aangerekend is geworden. Jezus 40 dagentijd was veeleer een voorbereiding op Zijn uur. Een grote oefening als het ware, waarin Hij al noodzakelijke en essentiële dingen gedaan heeft, waardoor Hij ultiem Zijn uur heeft kunnen volbrengen, tot redding van heel de wereld.
Een vergelijking van Jezus’ leven met het onze, van Zijn 40 dagentijd met die van ons, gaat nooit helemaal op. Toch dunkt het mij geen slechte piste om ook onze 40 dagentijd te zien en te beleven als een voorbereiding, op óns moment van waarheid.

Zelf zie ik mijn 40 dagentijd graag als mijn jaarlijkse ‘voorbereiding’, mijn jaarlijkse ‘training’, mijn jaarlijks ‘groot onderhoud’. En ik geef toe, als ik heel eerlijk ben: Er valt elk jaar nogal wat te ‘herstellen’ tijdens dat groot onderhoud.
Zo herontdekken wij de grondbetekenis van boeten. Herstellen. Goedmaken.
Het begint met een herstellen van onze relatie met God. God, de schepper van hemel aan aarde, en de schepper van ieder van ons, weet beter dan wij zelf hoe het weer goed kan komen met onszelf, onze medemensen en onze wereld. Vóór vasten en aalmoezen komt bekering en gebed.

Erik De Ridder

 

 

 

 

Toen ik in de liturgische kalender zag dat Aswoensdag dit jaar al op 14! februari viel dacht ik: dat is nu toch echt te vroeg!
Waarom laat de liturgie ons niet nog even in deze na-Kersttijd blijven. We hebben nog maar net het feest van de menswording van onze God gevierd! Is dit niet het meest wonderlijke feest van ons geloof: onze God is mens geworden! Het was Hem niet genoeg er te zijn voor ons, een verbond met zijn volk te sluiten… neen… Hij kwam tot ons om te leven zoals wij: als kind geboren worden, broos en fragiel, toevertrouwd aan mensen die hem hebben verzorgd, gevoed, opgevoed… klaargemaakt voor zijn openbare leven. Dat God dat risico heeft genomen kan ons toch alleen maar blijven verbazen en diep gelukkig maken.
Maar, daar is de vasten al. We moeten weer op weg naar Jerusalem en we weten maar al te goed hoe die reis afloopt.
We zullen weer stilstaan bij wat de vasten van elke gelovige vraagt: boete doen, loslaten, vrijmaken, bidden en aalmoezen geven. Weer… want hoe vaak hebben we hier al over nagedacht?
Ieder van ons zal zich opnieuw moeten bevragen en persoonlijk antwoorden, hier en nu. Waar heb ik niet genoeg of te veel aandacht voor? Hoe kan ik dit beter aanpakken? Neem ik voldoende tijd voor het gebed? Is God aanwezig in mijn dagelijks bezig zijn? Hoe ondersteun ik mensen, organisaties die zwakkeren, armen, noodlijdenden… bijstaan?
Maar ik denk dat ik dit jaar toch vooral zal meegaan met Jezus die zijn weg naar Jerusalem aanvat. Gewoonlijk denken we dan aan de pijn en het verdriet van de tegenkanting, het verraad, het mislukken, het onaanvaardbare harde lot van het kruis.
Dit jaar wil ik proberen, doorheen die tocht, de vreugde van het goede nieuws mee te nemen, de hele tijd. Omdat goede vrijdag niet de uitkomst is. Omdat goede vrijdag naar Pasen wijst.
Zeker, geen Pasen zonder Kruis, wordt wel eens gezegd. Maar ik onthoud vooral: geen Kruis zonder Pasen. De pijn en het verdriet, het verlies dat we allen te dragen hebben wordt verlicht en krijgt zin in het licht van Pasen. Christenen zijn hoopvolle mensen. Ze weten dat God zijn zoon niet in de steek heeft gelaten. Hij laat ook ons niet in de steek. Dus de vreugde omwille van de menswording kan ons, heel de vasten, blijven verlichten en ons blijven verwijzen naar de verrezen Heer.
We wensen u allen een deugddoende veertigdagentijd en een stralend Paasfeest.
Josée

 

 

 

 

De veertigdagentijd is voor mij een tijd van bezinning en tot inkeer komen, meer aan kwetsbare mensen denken . Ik doe dit meestal met een tekst uit het boek ‘psalmen’, die ik dan lees en daar dieper op inga en zo tot gebed kom. De ene dag lukt het gemakkelijker dan de andere.
Naar mate we meer naar Pasen toegaan, komt ook stilaan de lente met de natuur die herleeft. Een fenomeen waar ik ieder jaar van verwonderd ben en ook zeer dankbaar voor ben en hoop op het allerbeste.

 

Christiane Van Ryne

 

 

 

 

 

 

 

 

De 40 dagen tijd is een tijd waarin ik probeer om de band met God wat strakker aan te trekken. Het uitgetrokken elastiek vervangen door een nieuwe!
Mijn dagelijkse doen evalueren, bewust stilstaan en nadenken over mijn doen en laten. Wat doe ik uit gewoonte? Hoe kan ik gewoontes verbeteren, bijschaven, verdiepen….
De gekende gebeden bewuster bidden, teksten uit de Bijbel bewuster lezen, meer luisterend bidden en lezen.
De 40 dagen oplaadtijd brengt inzicht over de boodschap van wat eeuwig leven is of zal of zou kunnen zijn.

 

 

 

 

 

 

 

 

Niet alleen in de veertigdagentijd maar het hele jaar leef ik mee met het ritme van het kerkelijk jaar. Het is als een cirkel die jaarlijks herhaald wordt en daardoor als een spiraal me steeds meer verdieping en dichter bij de kern van het geloof brengt. De vasten of veertigdagentijd nodigt me uit om stil te staan bij hoe het leven een loopje met me neemt en verder weg brengt van wat God met me voorheeft. Ik schrijf me in voor de digitale 40-dagenretraite van de Jezuïeten. Dan ontvang ik dagelijks een gebedsmail, mediteer bij een Bijbeltekst en schrijf daarover iets in een dagboekje. Zo leer ik over mezelf waarin ik gekwetst ben en genezing nodig heb, waarover ik spijt heb en vergeving wil vragen, wat mijn mogelijkheden zijn en mijn roeping is, waarvoor ik mag danken, … en dan hoop ik dat Pasen verrijzenis wordt, ook voor mij.

Marleen