Advent

Advent

De advent is de periode voor Kerstmis. Maar wat kunnen we er nog meer over vertellen?
Het is een tijd van wachten, verwachten en voorbereiden op de komst van Jezus.
Vier zondagen lang steken we elke week een kaarsje meer aan op de adventskrans als teken dat er steeds meer licht in de donkere winterperiode komt.

 

Ontdek de diepe betekenis ervan in onze activiteiten en zondagsvieringen

 

NAAR HET LICHT TOE

 

Kom tevoorschijn uit de duisternis.
Doe gerust een stap vooruit.
En vertrouw maar dat het veilig is.
Jezus zelf nodigt je uit.

 

Wij lopen naar het licht toe.(licht van de wereld)
Wij lopen naar het licht toe.(licht van God)

 

Als je twijfelt hoe je verder moet,
als je niet meer weet waarheen.
Kom dan bij ons.
Wij zijn ook op zoek.
Loop de weg toch niet alleen.

 

Er is vrijheid om op weg te gaan,
te ontdekken wie God is.
Het mysterie van een God met ons,
ook in onze duisternis.

 

1ste zondag van de advent

 

Er is al van alles voorbereid, nu al voor Kerstmis.

 

                     

 

We hebben huisadventskransen gemaakt met de kinderen klik hier die samen met de grote adventskrans gezegend werden met volgend gebed:

 

Heer onze God,

Gij laat ons mensen niet alleen bij ons zoeken naar leven en vreugde.

Daarom keren wij ons bij het begin van deze advent tot U op wie we geheel onze hoop gevestigd is.

Wij bidden U zegen deze kaars, zegen deze heel krans. Amen

 

 

 

We hebben ook al het één en ander klaar gezet in de kerk . Weet gij wat dit is ?
Het heeft natuurlijk met Kerstmis te maken. We proberen zo’n beetje in de sfeer van Kerstmis te komen en één van de elementen van die sfeer is: wij kijken er naar uit.
Ik denk dat er geen enkel ander kerkelijk feest is waar we zo naar uitkijken! Zoals de kinderen verlangen naar komst van Sinterklaas zo kijken wij uit naar Kerst.

Er is hier een fundering gelegd met alleen nog maar het materiaal maar elke zondag gaan we daar aan verder bouwen zodat ook wij in die sfeer van Kerstmis komen.

 

Bij buitengaan heeft ieder een kaartje gekregen met aan de voorkant de prent van de icoon van de Verrezen Heer: wij kijken naar de icoon maar de icoon kijkt ook naar ons.

 

 

Op de keerzijde staat :

 

Er zullen tekenen zijn …
Dan zullen zij de Mensenzoon
met veel macht en heerlijkheid
zien komen op een wolk.

 

Als dat gaat gebeuren,
sta dan op, recht en fier,
want uw verlossing is dichtbij!

Lc 21,25-27-28

 

 

 

 

 

 

 

2de zondag van de advent

 

Vanaf vandaag mag de tweede kaars op onze adventskrans branden. Wij steken ze aan
omdat we voelen dat God dichter bij wil komen. Vorige week: één kaars. Dat was gemakkelijk: het was om het even welke kaars we aanstaken. Maar nu een tweede kaars: dat is niet gewoon de volgende in de rij maar de kaars tegenover de eerste. De ene verwijst naar het verleden, de andere naar de toekomst.

 

Denk eens na over wat er vroeger gebeurd is. Wat hebben we beleefd of meegemaakt? Waren er momenten dat er, totaal onverwacht, iets gebeurde dat alles ten goede keerde zonder dat wij daar ook maar iets voor hebben moeten doen?

 

Als we naar de toekomst kijken vertrouwend op wat er in het verleden gebeurde dan krijgen we hoop in wat nog komen moet: de onverwachte komst van God in ons leven.

 

 

 

Vorige week lag er alleen maar materiaal, nu begint het al een beetje vorm te krijgen: iets hutachtig. Een hut is maar iets voorlopig, in een handomdraai is ze afgebroken.
Maar hier in onze kerk mag je je aan iets kerks -en geloofsachtig verwachten. Hieronder opbouw St.-Ambrosiuskerk en de St. -Gertrudiskerk

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Toen kwam het woord van God tot Johannes,
in de woestijn.
En hij ging een doop van bekering verkondigen
Zoals geschreven staat in het boek Jesaja:
“Een stem roept in de woestijn:
Bereid de weg van de Heer, …
en alle mensen zullen de redding zien
Die van God komt.”
Lc 3, 1-3-6

 

 

 

 

Een warme uitnodiging om deze evangelietekst in de loop van de week af en toe te lezen

 

3de zondag van advent

We mogen vandaag de derde kaars aansteken op de adventskrans. Dit doen we zoals we een kruisteken maken.

Naar het schijnt, letterlijk en figuurlijk, zou het licht dat door het duister komt eerst paars kleuren. Vandaar dat ook de kleur van de advent paars is. Met 3 kaarsen wordt het licht al sterker en krijgt het een roze kleur. Op deze derde zondag van de advent is de liturgische kleur dan ook roze, de kleur van de vreugde!

Het eerste woord van de Latijnse eucharistieviering was ‘Gaudete’ wat ‘Verheug u’ betekent. Het is typisch Katholiek om nu al de vreugde van de geboorte van Onze Heer te vieren hoewel de advent nog niet voorbij is.

 

 

Elk weekend verandert er iets aan de constructie in de kerk. Verleden week was er alleen maar het skelet en nu hebben we er loof, bladeren opgelegd want we maken een loofhut: een hutje, zoals Joden er eentje maken in openlucht.

 

 

Wanneer ze het begin van het nieuwe jaar vieren, vieren de Joden 7 dagen feest. Ze bouwen een hutje in de tuin, op het platte dak of op een balkon. Daar verblijven en slapen ze dan. Het is een tijdelijke, voorlopige verblijfplaats die hoogstens één week blijft staan. Het dak wordt gemaakt van bladeren waardoor de hemel en de sterren altijd zichtbaar zijn. Zo ervaart het Joodse volk hoe kwetsbaar en afhankelijk ze zijn van God, Hij die oog op hen houdt vanuit de hemel en voor hen zorgt. Zo hangt er al een ster boven het portaal buiten aan de Sint-Gertrudiskerk. Dit is niet de ster die de Driekoningen volgden. Het is de ster die we zien als we de hemel bekijken en ervaren welke zorg God voor ons draagt.
Dit feest gaat door in de 7de maand van de joodse kalender welke een andere is dan de onze. Zij vieren het nieuwe jaar in oktober en wij in het putje van de winter: december.
Joden noemen het feest ‘Soekot’, wij noemen het ‘Loofhuttenfeest’. Maar in het Frans klinkt het ‘fête des tabernacles’ en in het Engels ‘feast of tabernacles’.
In het tabernakel, dat in elke kerk staat, bewaren wij de geconsacreerde hostie. Voor ons kreeg de loofhut een permanent karakter. Toch is het eigenlijk een tent. Het gordijntje of één met stof bedekte wand herinneren ons daaraan.
In de loofhut die Jozef en Maria optrokken werd hun zoon Jezus geboren. In onze tent, het tabernakel, blijven we zeggen en geloven dat de Heer aanwezig is. Zijn aanwezigheid midden onder ons is permanent ook al is het in een tent.

 

Ook vandaag kregen we gebedskaart mee met de afbeelding van Johannnes de Doper en met een evangelietekst

 

 

 

 

 

 

 

De mensen vroegen Johannes:
“Wat moeten wij doen?”
Hij gaf hun ten antwoord:
“Wie twee stel kleren heeft, moet delen met iemand die niets heeft …”
Zo … verkondigde hij met klem aan het volk de goede boodschap.

Lc 3, 10-11-18

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

4de zondag van de advent 

Op de adventskrans werd het vierde kaarsje ontstoken. Samen met de andere drie zijn ze een zeetje van licht. Hoe klein ook, ze blijven niet onopgemerkt. Net zoals ‘een vruchtje in een schoot’, waar de lezingen over gaan: onwaarschijnlijk klein, een ongeboren baby, moet dat het donker verdrijven?
En begint het licht juist daar waar wij ons niet meer vergapen aan het grote en grootse, maar eren wat klein en onaanzienlijk is?

 

foto van de adventskrans van Tine Peeters, aangestoken met het Vredeslicht dat vanuit Bethlehem vertrok

 

 

Rorate gezongen door Hilda Stoop (cantor Sint Gertrudis Pede) begeleid door haar zoon Tim Hamels op orgel

Rorate’, ‘Dauwt’, is het eerste woord van het gregoriaanse intredegezang op deze vierde van de advent die daarom ook wel ‘Zondag Rorate’ genoemd. Dauwt … de mist op zondagochtend liet het ons aan den lijve ervaren: zo zacht als kleine waterdruppels op ons neervallen, zo zacht daalt Gods blik en aandacht, Gods zegen en ontferming op ons neer.

 

 

In de loofhut zijn herders en hun dieren aangekomen. In onze kerken staat maar één loofhut. Maar wanneer Joden het loofhuttenfeest vieren bouwen ze elk hun hut. Ze gaan dan bij elkaar langs, ze trekken van de ene loofhut naar de andere. Ze vieren feest en eten samen in de loofhut. Zo kan het dat de herders aankwamen in een lege loofhut waar een lekkere maaltijd klaarstond en dat ze er bleven tot er nog andere bezoekers langskwamen.
Dat is ook wat wij doen met Kerstmis. We gaan bij elkaar op bezoek. We vieren samen feest. Kerstmis nodigt ons uit tot op weg gaan, tot beweging, … Laten we dit ook dit jaar doen!

 

Ook vandaag kregen we gebedskaart mee met de afbeelding van Maria en Elisabet en met een evangelietekst

 

 

 

 

 

Elisabet werd vervuld van de heilige Geest.
Zij riep met luide stem:
“ Gezegend ben jij onder de vrouwen, en
gezegend is de vrucht van je schoot.’
Lc 1, 41-42

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Volgende zaterdag Kerstmis. U komt toch naar één van onze eucharistievieringen ?